Probeer eens iets nieuws
‘Wat heb je altijd al willen proberen?’ Matt Cutts, technoloog bij Google, stelde zichzelf deze vraag een aantal jaar geleden toen zijn leven een sleur dreigde te worden. Hij besloot om gedurende dertig dagen iets nieuws te proberen.
Dertig dagen
Het idee is simpel. Bedenk iets wat je altijd al hebt willen doen en probeer het gedurende de volgende dertig dagen. Cutts legt uit dat dertig dagen zo ongeveer de juiste periode is om een nieuwe gewoonte aan- of af te leren.
Cutts nam zelf gedurende een maand elke dag een foto, waardoor de maanden niet meer ongemerkt voorbij vlogen, maar de tijd memorabel werd. Door de foto’s wist hij precies waar hij was en wat hij deed op die dag.
Meer zelfvertrouwen
De uitdagingen die hij aanging, werden steeds moeilijker. En hiermee groeide zijn zelfvertrouwen. “Ik ging van een computernerd, naar een man die naar zijn werk fietst … voor de lol”. Hij beklom de Kilimanjaro. Iets wat hij nooit zou hebben gedaan voordat hij aan zijn 30-dagen-uitdagingen begon. Hij was veel avontuurlijker geworden. Hij schreef een roman in dertig dagen. Ok, het is misschien geen geweldige roman. Maar hij kan nu wel zeggen dat hij een roman heeft geschreven.
Wat Cutts leerde is dat wanneer je kleine, duurzame veranderingen toepast – dingen die je kunt blijven doen – ze meer kans hebben om gewoontes te worden. Als je echt iets graag wilt, dan kan je alles doen in dertig dagen. Waar wacht je nog op?!
“The next 30 days are going to pass whether you like it or not, so why not think about something you have always wanted to try and give it a shot for the next 30 days?”
De enige wapens voor vrede
‘Ik wil dat je het leven leidt dat jij zou willen. Want ik heb dat niet gedaan.’ Dat waren de laatste woorden van de vader van de Afghaanse Hassina Sherjan. Woorden die haar terugbrachten naar haar roots. Tot die tijd was Hassina een succesvolle zakenvrouw in de Verenigde Staten, waar haar familie in 1978 naar toe emigreerde. Na al die jaren was ze, naar eigen zeggen, opgeslokt door materialisme en kapitalisme.
Wanhoop
Wat Sherjan nu echt wilde doen in het leven ontdekte ze toen ze, geïnspireerd door haar vaders laatste woorden en gedreven door haar ‘gut feeling’, in 1995 een bezoek bracht aan Pakistan. Afghanistan was vanwege de oorlogssituatie niet toegankelijk. In een kamp voor Afghaanse vluchtelingen zag zij één en al wanhoop. Ze ontmoette 50-jarige vrouwen die voor het eerst leerden lezen en schrijven en snakten naar meer. Maar ook een jonge vrouw die één van haar tweeling op moest geven, omdat ze niet meer voor beide kinderen kon zorgen.
Educatie
Sherjan wist wat ze wilde doen in haar leven. Deze mensen helpen. In 1999 keerde ze terug naar Afghanistan en zette vijf clandestiene educatieprogramma’s op voor 250 meisjes. In 2001 keerde zij definitief terug om te helpen met de wederopbouw. Twee jaar later richtte zij de stichting ‘Aid Afghanistan for Education’ op. Zodat Afghanen die in de Taliban periode geen toegang hadden tot educatie een opleiding kunnen volgen. Op dit moment zijn er 3200 vrouwen en 104 mannen in negen provincies die een opleiding genieten. Zonder hulp van de stichting zouden deze mensen nooit toegang tot educatie hebben gehad.
Economische ontwikkeling
Naast educatie is er nog een middel waarmee Sherjan de Taliban wil verslaan en vrede in Afghanistan wil brengen; werkgelegenheid en economische ontwikkeling. Om die reden startte zij in 2004 Boumi company. Een bedrijf in interieur accessoires dat Afghaanse materialen, ervaring en werknemers inzet. Een bedrijf dat meedoet op de internationale markt. “Boumi is een onderneming, een filosofie en een beweging.” Sherjan is ervan overtuigd dat economische ontwikkeling, het creëren van werkgelegenheid en educatie de enige wapens zijn in de strijd tegen terrorisme.
“Ik haal energie uit de toewijding die de Afghaanse mensen hebben om een beter leven voor zichzelf te creëren”, aldus Sherjan. Zeg eens eerlijk … Leid jij het leven dat je echt graag zou willen leiden?
Mei Lin Ang: Geloof in je idee
IJzersterk was het idee dat Mei Lin Ang kreeg toen ze met haar vier tienerdochters op vakantie was in de Verenigde Staten: frozen yoghurt introduceren op de Nederlandse markt. Nu het is uitgevoerd – haar keten Frozz kent inmiddels zes points of sale en er komen op korte termijn meer vestigingen – vraag je je af waarom het niet eerder is gedaan.
Helder en clean
‘De beste ideeën kun je samenvatten op één A4’tje’, hoor je wel eens, en het Frozz-concept is zo helder, clean en eenvoudig, dat dat deze keer misschien wel echt het geval is geweest. Het harde werk in de beginfase zat hem voor Mei Lin Ang in het dubben en piekeren of ze ervoor moest gaan of niet: zou ze haar bloeiende carriere bij IBM inruilen voor de onzekerheden van het ondernemerschap?
Geloof
Ondanks dat vrienden en collega’s het haar afraadden, deed ze Ang toch. Haar geloof in Frozz was gewoon te groot. Ze leerde op de Gelato University in Bologna alles over het productieproces, kocht een ijsmachine en startte. De rest is geschiedenis. Laat je inspireren door haar verhaal.
Sherry Turkle: Ik deel dus ik ben
Sherry Turkles TED-talk is een klap in het gezicht voor wie zichzelf er, net zoals de schrijver dezes, wel eens op betrapt tijdens het bellen met een vriendin de timeline op Twitter door te scrollen, of wel eens zenuwachtig wordt als er ergens geen bereik of wifi blijkt te zijn.
Verbonden
Psycholoog Turkle specialiseert zich in de relatie tussen mens en technologie. In haar talk op TED 2012 legt ze haarfijn uit wat de verschillen zijn tussen het offline en online met elkaar verbonden zijn. Ze schreef er een boek over, Alone Together. En, ik verklap nog niet te veel als ik zeg dat wie denkt dat hij online beter af is dan offline – een gedachte die oprukt, want online zijn toch veel meer connections en bronnen beschikbaar en kun je zelf de beste kwaliteit uitkiezen – het nog niet helemaal heeft begrepen.
Als poweruser van meerdere devices wil ik het ook niet graag toegeven, maar deze vrouw heeft een punt – en dat maakt ze extra duidelijk door de vele herkenbare voorbeelden die ze opsomt en vervolgens in psychologische context plaatst.
Online en offline conversaties zijn fundamenteel verschillend, blijkt uit Sturkles verhaal, en door doorlopend te participeren in online conversaties lopen we zelfs het risico te verleren we hoe we offline conversaties moeten voeren. Zo verrijkt het online leven het offline leven niet meer, maar werkt het juist verarmend.
Afgeleid zelf
De online conversatie stelt ons in staat onszelf te cureren: we kunnen onze status updates, de foto’s die we posten en de tekstberichten die we typen herschrijven, selecteren, bewerken. Dit zorgt er niet alleen voor dat we onszelf deels herscheppen naar ons eigen ideaalbeeld, wat ons uiteindelijk van onszelf vervreemdt, maar ook dat we het de ander onmogelijk maken ons op een dieper niveau te leren kennen. De verbondenheid die we vanuit dit afgeleide zelf totstandbrengen, is anders dan die offline.
Die verarming moeten we zien te vermijden, vindt Sturkle. In 1996 stond ze ook al op het TED-podium. Ze vertelde toen over haar boek Life on the Screen, waarin ze de beargumenteerde hoe de ervaringen in de virtuele wereld die in de fysieke wereld konden verrijken. Destijds beleefde je op een forum, chatroom of andere virtuele omgeving wat, en logde je daarna weer uit, om wat je meegemaakt had mee te nemen in je offline bestaan.
Uitloggen
Van uitloggen is inmiddels geen sprake meer. Het doorlopend online aanwezig kunnen zijn draagt de belofte in zich het einde te betekenen van de eenzaamheid. Echter het doorlopend posten en lezen van berichten vanuit zo’n gecureerd “ik” leidt niet tot een grotere verbondenheid, maar tot een identiteit die afhankelijk is van het netwerk, een zijnswijze die zich laat samenvatten in het motto I Share Therefore I Am. Het ergste is dat eenzaamheid die we bevechten niet wordt opgelost door dit dwangmatige verbinden. En paradoxaal genoeg komt dat doordat we met z’n allen niet meer even alleen kunnen zijn.
Even ononderbroken alleen kunnen zijn is nodig om je van jezelf bewust te zijn en de aandacht en het vertrouwen te genereren om open te kunnen staan voor intimiteit – echte verbondenheid.
Ehm, mensen, veel plezier met de video, de auteur logt even uit.
Eigenzinnige ondernemer Nicolette Mak
Nicolette Mak hoort thuis in de categorie inspirerende ondernemers die durven te kiezen. Ze groeide op in pleeggezinnen, ging op haar veertiende al samenwonen en na het afmaken van de Mavo ging ze werken achter de bar in een coffeeshop. Tot een vriendin tegen haar zei: ga iets anders doen. Maak iets van je leven. Ze verkocht haar mountainbike, kocht een auto en startte een koeriersbedrijf.
Al koerierend dacht ze: hé, dit kan mijn broer ook! Broer Mak zat tot dan toe werkeloos thuis wegens een handicap, maar autorijden, dat kon hij wel. Zo is Nicolette begonnen met Valid Express, een koeriersbedrijf voor mensen met een lastig lichaam. Niet dat instanties staan te springen als je ze vertelt dat je graag mensen met een handicap aan een baan wilt helpen. ‘Je krijgt de papierberg kado en daar heeft niemand zin in’, aldus Nicolette. ‘Mensen zien alleen maar problemen, nooit de oplossing.’ Om toch te helpen het systeem te veranderen, heeft Nicolette inmiddels een adviesbureau opgericht, valid people, waarmee ze bedrijven en instellingen helpt die mensen met een handicap in dienst willen nemen. ‘Ik ben opgegroeid in pleeggezinnen, en ben gewend mijn eigen regels te bepalen,’ aldus Nicolette over haar motivatie. ‘Dat zou ook voor gehandicapten moeten gelden. Zij zouden ook hun eigen regels moeten kunnen samenstellen. We leven in een ‘samen’leving, we moeten er samen in verder.’
