Nanine Linning (1977) is een van de beste Nederlandse choreografen.  Haar opvallende voorstellingen onderscheiden zich door haar extreem fysieke danstaal en door een multidisciplinaire aanpak.  Zo liet ze in haar voorstelling Requiem het publiek tussen de dansers door over het podium wandelen en in de tweede helft werd de zaal toegezongen door een 33-koppig koor. ‘Ontroerend, fascinerend, divers en irritant. Nog nooit duurde een applaus zo lang’, recenseerde een Duitse krant. Ook haar eerdere producties als Cry Love, Dolby en Bacon (geïnspireerd op het werk van schilder Francis Bacon) werden met succes ontvangen. Zo won ze in 2005 de VSCD-dansprijs voor beste dansproductie.  Tijdens TEDxAmsterdamWomen krijgt het publiek een voorproefje van haar nieuwe voorstelling die eind januari in première gaat, Zero.

In Zero onderzoeken Linning en haar dansers wat er gebeurt als de wereld drastisch verandert. Het uitgangspunt van haar voorstelling is dat de zwaartekracht heel langzaam zal verdwijnen. Hoe gaan we daar vervolgens fysiek mee om? Wat doen mensen in die laatste uren voordat alles anders wordt?  Accepteren we het? Nemen we afscheid van elkaar? Vechten we er tegen?

“Als voorbereiding kijken we naar hoe de aarde is ontstaan, maar we onderzoeken ook de vraag wat een einde is, en wat is een begin?”, legt Linning uit. Maar ook de Maya-cultuur spreekt tot haar verbeelding. “Ik waardeer die cultuur heel erg. Zij waren hun tijd ver vooruit.  Ze begrepen wat evenwicht inhoudt, hoe je duurzaam moet leven. Ik vind dat we daar van kunnen leren.”

Dat maya-kalender in 2012 ophoudt, had ze in haar achterhoofd bij het ontwikkelen van deze productie, die een soort vooruitblik is op wat ons mogelijk te wachten staat als we op deze manier doorleven. “Er komt een punt dat het leven op aarde heel anders zal zijn. Dat we elke dag worden opgeschrikt door natuurgeweld- dat er elke dag een tsunami of vulkaanuitbarsting zal zijn, ergens ter wereld. Of dat we echt maar 2 glazen water per persoon per dag zullen mogen drinken.” Natuurlijk is het de taak van de kunstenaar om te overdrijven, lacht ze. “Ik zet het grotesker neer, ik fantaseer door op wat er mogelijk zou kunnen gebeuren.”

Op diezelfde manier ging ze te werk in haar vorige voorstelling ‘Voice over’, die was gebaseerd op alle crises in de wereld: de financiële crisis, de klimaatcrisis, de voedselcrisis. “Alles dreigt in elkaar te vallen en niemand heeft een oplossing. Alsof we in een bubbel leven en we heel lang de realiteit niet hebben willen zien. In Voice-Over wierpen we de vraag op: is het vijf voor twaalf, of is het al te laat?’”

In Zero borduurt ze voort op die vraag. Hoe je als toeschouwer de zaal zal verlaten, dat durft ze nog niet te zeggen. “Maar ik hoop dat deze voorstelling onder je huid gaat zitten. Dat je aan het denken wordt gezet.” Maar somber is ze niet, zegt ze: “Ik geloof heel erg in het einde als nieuw begin.”

Haar extreem fysieke danstaal laat het publiek nooit onberoerd. Maar ook de dansers worden er door uitgedaagd. “In mijn voorstellingen hangen ze wel eens drie kwartier op de kop, of ze zitten een uur in een acquarium. Ik vind het interessant als dansers uit hun comfort zone worden getrokken. Dan kunnen ze niet meer doen alsof. Dan kom je bij de kern- bij de naakte mens die kwetsbaar is.”

Het thema van TedxAmsterdam Women 2012 is: durf te kiezen. Wat betekent dat voor jou?
“Kiezen betekent beweging. Zodra je een keuze maakt, beweegt je leven zich weer in een bepaalde richting. Als je op het punt staat een keuze te maken, sta je vaak stil. Beweging is emotie, en dat is wat ik zoek in mijn leven: groei, vooruitgang, beweging, emotie, inzicht.”

Zie ook www.naninelinning.nl