Het is 2004, boeren in India plegen massaal zelfmoord. Iedere twaalf uur was er een boer in India die zichzelf om het leven bracht. De boeren deden dit omdat ze hun schulden niet meer konden betalen. Ze hadden altijd hard gewerkt, maar ondanks hun harde werk lukte het de boeren niet meer om hun schuld af te betalen. De enige uitweg zagen ze in de dood en zo pleegden honderden arme boeren zelfmoord in die tijd. Schrijfster Sonia Faleiro ging op zoek naar hun verhaal en wilde het verhaal van de boeren vertellen vanuit hun perspectief, ze wilde overbrengen hoe het drama voor de boeren zelf was. Dus geen verslag van een buitenstaander, maar het verhaal van de betrokkenen.

Sonia ging naar de boeren toe, maakte foto’s en schreef zoals ze er zelf over zou willen lezen. “Het ging er niet om wat ik vond, ik moest overbrengen hoe moeilijk leven kan zijn. Ik schreef in hun taal, hun dialect, met hun metaforen. Op deze manier schrijven werd als vernieuwend gezien, volgens de mainstream media is het zo dat er wordt geschreven wat mensen willen lezen en dat ze niet graag lezen over tragedies of armoede.” Sonia heeft ervaren dat deze opvatting niet klopt. “Mensen die mijn verhalen lezen, geschreven vanuit het perspectief van de mensen waar het om gaat, nemen vaak contact met me op. De verhalen grijpen hen aan en ze willen graag helpen. Als we willen schrijven over mensen, dan moeten we schrijven over gelijkenissen. Dat is herkenbaar. Arme mensen hebben namelijk dezelfde behoeftes als wij. Ze hebben ook humor, dromen, liefdesverdriet of ambities.”

Voor haar boek Beautiful Thing volgde Sonia de 19-jarige Leela, die werkt in een zogenaamde dansbar in Bombey. Leela is mooi en jong, maar ook arm en nooit naar school geweest. Om te overleven in de stad is ze op jonge leeftijd gaan werken in een dansbar/stripclub in Bombay. Meisjes als Leela lukt het in Bombay niet om een “echte baan” te vinden. Als ze dat proberen lopen ze tegen een muur op. Niemand wil hen. Niemand wil een meisje uit een stripclub aan een “echte baan” helpen, daarom belanden ze op straat. Het is hopeloos…

Sonia heeft in haar boek het verhaal van Leela verteld, vanuit het perspectief van Leela. Hierdoor is haar tragische verhaal verteld met humor en gelukkige momenten. Want die heeft Leela ook. Als ze met haar vrienden dronken wordt bijvoorbeeld, of als ze gelukkig is met de dagdromen die ze heeft. Voor Sonia was het soms lastig om op deze manier te schrijven, maar het was een dankbaar proces voor haar. Sonia zegt lessen geleerd te hebben van de mensen met wie ze sprak en wiens verhalen ze heeft kunnen schrijven vanuit hun beleving. Deze lessen zijn ontzettend belangrijk. De allerbelangrijkste les die ze van Leela leerde was dat niemand je kan helpen, zelfs niet op de donkerste dag, zo lang je dat zelf niet accepteert. Een les van een 19-jarig, dakloos meisje in Bombay.